17 februari
Case
Ruiyan vroeg Yantou “Wat is het fundamentele constante principe?”
Yantou zei: “Bewegend.”
(Shoyoroku)
Kort
Zijn is een activiteit.
Iets langer
Er is een neiging vandaag om 'zen zijn' te bekijken als 'meer zijn dan doen'. Dat is in onze overspannen, overactieve en overproducerende tijden geen holle slogan. En erin slagen om 'zijn' meer krediet te geven is vandaag zeker een niet te onderschatten verlichting. Maar zoals bij elk beeld van de verlichting zit ook hier een addertje onder het gras. Als je van 'zijn' een fetisj maakt, wordt het weer een vast ding, iets dat je Bent, je Ware Zelf, je Diepste Ik. Daarom is het interessant om dat 'zijn' te zien als een vorm van 'doen'. Als activiteit, als iets dan altijd beweegt.
Mogelijk is dat de inzet van de zen-dialoog hierboven. Ruiyan vraagt Yantou naar wat dat Diepste Zelf, of de Ware Essentie is. En Yantou – een man van de praktijk – ontduikt die vraag door ze anders te lezen. Hij vertelt niet wat die Essentie is, maar wat ze doet. Wat de Essentie van ons bestaan ook is (of misschien beter: wat je ook besluit om de Essentie van ons bestaan te noemen) in de praktische realiteit zal het iets beweeglijks zijn. En dat voor ogen houden is superbelangrijk. Het is zeker zinnig om in te zien dat we zoveel meer te zijn dan alleen maar onze plannen en verwezenlijkingen. Dus ja, meer zijn dan doen. Maar het is even belangrijk om te ervaren dat er in de praktijk alleen maar activiteit is. Praktijk. Zijn is doen.
Voor de hele reeks, klik hier.